Bekijk de video

Wie weet herkent u het wel: de basisschool zit erop en je mag naar de middelbare school. Een nieuwe school, een nieuwe omgeving. Je mist je vertrouwde omgeving en je schoolvrienden. Ook voor onze leerlingen in Malawi is het een hele stap als ze naar de DLCA, onze internaatschool, in Zomba gaan. Vandaag ontmoeten we student Trevour (19): hij ging op zijn 15e naar onze DLCA school. Met de minibus zeker drie uur reizen bij het dorpje Mphata vandaan, waar hij bij zijn oma opgroeide. Leest u weer mee?

Zowel het leven van Trevour als oma kent zijn sporen. Maar zodra Trevour over oma begint te praten of oma over Trevour, breekt een glimlach door op hun gezicht. En hoewel ze nu niet bij elkaar zijn, doordat Trevour dag en nacht op de DLCA-school in Zomba verblijft en oma in hun huis in het dorpje Mphata, kijken ze er nu al naar uit om elkaar weer te zien tijdens de schoolvakantie. 

Zittend op het schoolplein maakt Trevour op papier eerst een tijdlijn van belangrijke momenten uit zijn leven en schrijft hij: 2006 geboren, 2009 ouders overleden, 2013 opgenomen in Timotheos programma en zo schrijft hij verder. Bij begin dit jaar schrijft hij: 'Nu ben ik 18 en graag bezig met geestelijke dingen.' Hij vertelt dat hij begonnen is om de Bijbel meer te lezen, met name de Spreuken die vertellen hoe te leven.  

Oma spreken we enkele dagen ervoor, zittend op het trapje van haar huis: het huis waar Trevours moeder opgroeide en Trevour nu opgroeit. Eén van haar andere kleinkinderen die langsloopt kijkt met grote ogen hoe oma daar zit met een microfoontje aan haar shirt. 

Ziek
Net als veel andere kinderen kwam Trevour door verdrietige omstandigheden in ons programma. Toen hij twee jaar oud was, overleed zijn vader en kort daarna zijn moeder. Het ging op dat moment niet 

goed met Trevour: hij leed aan tuberculose en had veel pijn aan zijn longen. Hierdoor kon hij niet ver lopen. God zorgde ervoor dat de behandeling mocht aanslaan, maar hij bleef de eerste tijd nog zwak. Samen met zijn broertje kwam hij terecht bij zijn oma, die het financieel niet breed had en nu nog twee extra monden moest voeden. 

Een betrokken dorpshoofd
Daarom benaderde het dorpshoofd Timotheos. Zo gebeurde het op een dag dat Trevour bezoek kreeg: 'God zij dank kwam er op een dag een vrouw naar mijn dorp die naar me vroeg. Ik zei dat mijn naam Trevour was en ze schreef mijn naam op. De volgende dag kwam ze terug en werd ik opgenomen in het Timotheos programma.' 

Jong verantwoordelijk
'Op de basisschool deed ik goed mijn best en probeerde ik hard te werken. Mijn oma moedigde mij aan. Dankzij haar advies heb ik de basisschool gehaald. Toen ik hoorde dat ik naar de DLCA mocht, was ik erg trots dat ik geselecteerd was.' 

Enerzijds keek Trevour ernaar uit om naar de DLCA te gaan: 'Vooral om de leuke spellen tijdens het weekend, zoals samen voetballen.' Toch voelde het ook dubbel: 'Toen ik thuis verliet en op de DLCA aankwam, had ik heel erg het gevoel dat ik mijn oma alleen had achtergelaten en dat er niemand was om haar te helpen. Thuis hielp ik altijd met klusjes.' Ook 

oma mist Trevour, maar ze is blij met de steun van Timotheos: 'Trevour krijgt nu goed onderwijs: hij krijgt Bijbelonderwijs en er zijn lesboeken, dat hadden we vroeger niet.'

Oma's wijze raad
Hoewel Trevour oma niet dagelijks ziet, denkt hij vaak aan haar: 'Ze adviseert me ook om me niet in te laten met slechte gewoontes zoals roken en bier drinken. Soms vragen vrienden me om mee te doen, maar dat accepteer ik niet en weiger ik. Ik weet dat roken en bier mijn mentale gezondheid kan beïnvloeden.'  

Op eigen benen staan
Het liefst wil Trevour verder leren om advocaat te worden: 'Als ik genoeg eigen inkomen heb, wil ik graag andere kinderen helpen om ook een opleiding te doen en een eigen stuk land kopen waarmee ik mijn gezin én familie in hun behoeften kan voorzien.' 

Ook oma’s hoop is op Trevour gesteld, want in Malawi is het de verantwoordelijkheid van de kinderen om voor hun ouders te zorgen als zij ouder worden. Er zijn geen overheidspensioenen of verzorgingstehuizen. 

Bijna vakantie
Nog even en dan heeft Trevour vakantie: 'Ik kijk ernaaruit om oma weer te zien.' Trots vertelt oma hoe Trevour haar altijd helpt op het land en met water putten, want ondanks haar hoge leeftijd verbouwt oma nog maïs en wat soja, pinda’s of bonen. Eten om te leven blijft immers nodig, ook als je oud bent!