Weggaan en thuiskomen

Een week geleden stapten Bart, Leneke, dochter Joos (1) en de pasgeboren Truus (0) op het vliegtuig terug naar Malawi. De verlofperiode zit er weer op. Gelukkig maakt iedereen het goed, al is het ook bijkomen van de reis en het verlof. De koffers zijn nog niet helemaal uitgepakt, maar het werk is weer begonnen. 

Hoe was het om weer met verlof naar Nederland te gaan?  
‘Daar keek ik echt naar uit, vooral om Leneke en Joos weer te zien die vier weken eerder naar Nederland vlogen vanwege de bevalling. Het is fijn om de mensen die je lief zijn weer te zien en wat rust en afstand te nemen van het werk in Malawi.’ Hoewel rust en afstand?  

Ook tijdens zijn eerste verlofweken werkt hij nog voor Malawi en geeft hij verschillende presentaties door het land. ‘Verlofperiodes zijn vaak intensief: er wordt veel van je gevraagd en verwacht. Dat is logisch, want je bent een jaar niet in Nederland geweest. En je wilt zelf ook mensen zien. Daarnaast heb je allerlei regelzaken zoals een tandartsbezoek. Je bent wel even uit je werk, maar écht tot rust komen…’ 

Hoe ervaar je het weggaan en terugkeren?  
Voor je gevoel stap je echt een andere wereld in. Op Schiphol gaat alles super efficiënt en krijg je met een baby voorrang met instappen. Maar verder is het vrij kil en zakelijk. Niemand groet elkaar. De overstap in Johannesburg voelt echt als een warm bad. Je bent weer onder het volk waar je vandaan komt. Je groet elkaar weer – of je elkaar nu kent of niet: ‘hoe gaat het?’. En ja, het boarden was super chaotisch en duurde lang. Maar het maakt allemaal niet uit. Soms voel ik me meer Afrikaan dan Europeaan, vooral door dat gemoedelijke.  

Wat waardeer je het meest in Nederland?
Het gemak, de medische zorg rond de bevalling, je familie en vrienden. En het naar de kerk mogen en weer in je eigen taal te horen preken. Ook in Malawi horen we preken op Bijbelse grondslag, wel zijn er culturele verschillen en verschilt het kennisniveau. Soms is een paar uur voor de dienst nog niet bekend wie voorgaat. Dan heb je een andere preek dan wanneer een dominee een week voorbereiding heeft. En tegelijkertijd waardeer ik hier dat kinderen al als baby meegaan naar de kerk. Al krijg je als ouder wel minder mee... 

Wat kunnen we van christenen in Malawi leren?
In Nederland voelt het weleens dat we een soort filter hebben op wat we als christen uitdragen. Bijvoorbeeld in een restaurant. In Malawi bid je hardop. Ook in het dagelijks leven komt het christen zijn meer terug. Bijvoorbeeld voor een autoreis of vergadering bidden collega’s samen. Je merkt dat er meer besef is van een God Die alles bestuurt en boven ons leven staat. 

Ook lijkt het wel dat je in Nederland overal een mening over moet hebben. In het dagelijks leven, maar ook in de kerk. Er zijn veel discussies over (kerkelijke) verschillen en allerlei (bij)zaken. Dat hebben we in Malawi niet. Veel bijzaken zijn voor ons minder belangrijk geworden. In Nederland hoorden we twee preken van dominees uit verschillende kerkverbanden. Beide diensten zongen we als laatste Psalm 52:7: “Ik zal U eeuwig loven, omdat Gij het hebt gedaan.’’ Daar gaat het om. Het is het Woord van de Heere. En dat spreekt.’