Struikelen

We zitten op onze veranda te eten en bespreken de belevenissen van de dag. Een belangrijk evaluatiemoment. Veel dingen mochten goed gaan. We boeken vooruitgang. Dingen lopen soepel, meer gestructureerd en de kwaliteit is verbeterd. Stap voor stap.

Maar, eerlijk is eerlijk, onze gesprekken gaan meestal over de dingen die nog niet zo goed gaan. Waar we struikelden vandaag. De vergadering die stroef verliep. Dat telefoongesprek dat niet wilde vlotten. Die collega die weer veel te laat was met z’n planning en hoe we daarop reageerden. Die offerte die rammelde aan alle kanten en dat we daar op z’n Hollands feedback op gaven. Een uitspraak die we deden, maar die echt niet passend was in deze cultuur.

Maar het gaat dieper. Wat is het voorbeeld dat we vandaag hebben gegeven? Wat hebben we laten zien in onze woorden en daden? Waren we een lichtend licht? Of waren we tot een aanstoot? Het doet ons denken aan wat er staat in Jacobus 3:2: “Want wij struikelen allen in vele.”

We zien in dit land ook zoveel mensen die struikelen. Die dingen doen die niet goed zijn. Die in de zonde vallen. Diefstal. Corruptie. Overspel. Machtsmisbruik. Dat geeft weleens verdriet. En moedeloosheid. Hoe moet het ooit beter gaan met dit land? Maar als we eerlijk reflecteren op onszelf. En op ons eigen land. Brengen we het er dan beter vanaf?

Misschien kan struikelen ook een zegen zijn. Dat we met ons eigen kunnen aan een eind komen. Dat we het niet meer weten. Dat het ons uitdrijft tot Hem. Die ons voor struikelen kan behoeden. We lezen in Judas:24: “Hem nu, Die machtig is u van struikelen te bewaren, en onstraffelijk te stellen voor Zijn heerlijkheid in vreugde.” Dat dat ons aller deel zou mogen zijn of worden.   

De zon is inmiddels ondergegaan. Het is donker geworden. In de verte fluit een vogel zijn avondlied.